NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Çıkmam lazım.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Çok naziksiniz. Sağ olun efendim.
Teşekkürler.
Çok güzel moral veriyorsunuz.
Geldiğiniz için teşekkür ederim. Adım Dave.
Size biraz hayatımdan bahsedeyim. Tamam mı?
Oğlum 14 yaşında.
14 yaşında çocuğu olan var mı?
Kimse yok mu? Hadi.
Kusura bakmayın, hediyemiz yok.
İki gece önce okula gitmemiz gerekti.
14 yaşında bir çocuk için okula çağrıldığımız
toplantının konusunu tahmin edebilir misiniz?
Bir tahmin yürütün, ne olabilir?
- Alkol! - E-sigara ve sosyal medya!
E-sigara! Aynen öyle.
Tebrikler hanımefendi.
Bu gece sıra beklerken e-sigara içen var mıydı?
E-sigara kullanıyorsunuz, öyle mi?
Ne içiyordunuz?
Nikotin.
Nikotin. Sigarayı bırakmaya mı çalışıyorsunuz, yoksa...
Bırakmaya çalışıyorsunuz.
Çocuklar bazen içine esrar koyuyormuş diye duydum.
Yani...
Nasıl bir ebeveyn olduğuma dair fikir vereyim.
Olaya şöyle bakıyorum,
o kadar yaşlıyım ki ileride üvey babası düşünsün.
Eve gelince dedim ki "Harry, e-sigara içiyor musun?"
Harry şöyle dedi, "Yok!"
Sorun çözüldü, içmiyormuş. Yaşasın!
Herhâlde bugünkü konuğumu biliyorsunuzdur.
Evet.
Onu ağırlamayı dört gözle bekliyorum
çünkü çok takdir ettiğim biri.
Ben...
Yaptığı işlere hayranım.
Onun gibisini tanımıyorum.
Bence bana muazzam bir iyilik yapıyor
ve varlığıyla sırf beni değil, izleyiciyi de onurlandırıyor.
Sayın seyirciler, huzurlarınızda sıradaki konuğum,
Tina Fey!
Nasılsın? Seni gördüğüme sevindim.
Merhaba.
Başardık!
- Başardık. - Tebrikler.
- Ne haber? - İyidir.
- Seni gördüğüme çok sevindim. - Ben de.
Bu tiyatroyu çok severim ve iyi tanırım, biliyor musun?
- Öyle mi? - Evet.
Çünkü çocuklarım her yıl bu tiyatroda üç saatlik bir step dansı resitaline
katılıyor.
Vay be, üç saat!
Evet, çok da güzel oluyor.
Ama ben hep kulis annesi olmaya gönüllü oluyorum
çünkü yoğunluktan birçok şeye katılamıyorum,
ayrıca malum, şov dünyasındayım.
O yüzden "Kulis annesi olayım." diyorum
ve dört saat boyunca bu binanın bodrumundaki
penceresiz, beton duvarlı bir odada
step ayakkabılı ve tütülü 25, 30 anaokulu çocuğuyla ilgileniyorum.
Başlıca görevim, onları hayatta tutmak.
Sahneye çıkarmak,
sahneden indikten sonra onları hayatta tutmak.
Stratejim şu,
onlara istedikleri kadar şeker veriyorum.
Penelope ve Alice'ten mi söz ediyoruz?
- Evet. - İlginç geldi.
Kızım olmadığı için bilmiyorum,
aynı şeyleri yapmaları ailelerde yaygın mıdır?
Aralarında altı yaş var,
o yüzden birlikte yaptıkları şeyler çok az.
Yan yana yemek yiyorlar.
Bu yıl onlara şey aldım...
Daha doğrusu, Noel Baba şey getirdi...
Vay, fena sıçtım.
Pardon.
Noel Baba onlara Nintendo getirdi.
Aynı anda oynadıkları
tek şey o aslında.
Aynı anda yaptıkları bir diğer şey de
kısa filmler çekmek.
Biri yönetmen, diğeri yıldız oluyor.
Herkes memnun kalıyor.
- Ne güzel. - Kısa korku filmleri.
Ninento meselesine dönelim çünkü başıma bela olan bir şey.
Harry'nin büyükannelerinden biri, hayatta olan...
...Harry'ye basmalı bir zımbırtı verdi...
- Switch. - Ne olduğunu bilmiyorum.
Onunla bir şey oynuyor
ve bıraksan
uyanık olduğu her an oynar.
Bu yüzden ona sert davranmam gerekiyor.
Sizde de böyle bir sorun oluyor mu,
yoksa hiç olmuyor mu?
Böyle bir şeyleri ilk kez oluyor
ama altı yaşındaki Penelope,
bıraksan sürekli şeyi izliyor...
...Minecraft videolarını.
- Aynı evreden biz de geçtik. - Minecraft oynarken
tuhaf seslerle konuşan insanların videoları.
Bunları izlemeye... kokainman gibi bağımlı resmen.
"Odamda tek başıma izleyeceğim." diyor.
- Peki. - Evet.
Ekran burnunun dibinde.
Evet, aynen öyle.
Oğlum bilgisayarı kucağında tutuyor.
İçimden "Al işte. Kısır oldu." diyorum.
O kadar.
Hayır, dinleyin.
Kocam da uyuyakalıyor...
Kocam bazen geceleri eski radyo tiyatrolarını dinler.
Aramız iyi. Her şey yolunda.
Her gece de kucağında
iPad ile uyuyalıyor.
"Bu hiç iyi değil." diye düşünüyorum.
Evet, değil.
Beni ilgilendirmez ama kızların e-sigara içiyor mu?
Küçük olan içiyor ama sakız aromalı.
- Yani... - E-sigara iğrenç.
Gençlere söyleyebileceğim tek şey,
bunun iğrenç ve bayağı olduğu. Lütfen içmeyin.
- Evet. - Lütfen içmeyin.
Asıl endişe, çocukların bununla esrar içmeleri.
Peki sen hiç...
- E-sigarayla esrar içtim mi? - Evet.
Hayır. Hatta esrar bile içmedim. Çok eski kafalıyımdır.
Çocukken Nancy Reagan televizyonda
"Uyuşturucuya hayır deyin." dediğinde "Anlaşıldı, tamam." dedim.
Kolay. Anlaştık.
Söz dinlerim.
Asıl adın Elizabeth.
- Evet. - Göbek adını söyle.
- Stamantina. - Stamantina. Çok güzel bir isim.
Teşekkürler. Büyükannemin adıydı, Yunan büyükannemin.
Gerçi İtalyanca bir kelime.
İtalyanca bir kelime mi?
İtalyanca'da "bu sabah" demek.
- Cidden mi? - Sanırım. İtalyanca bilen?
- Elizabeth Fey. Ne güzel bir isim. - Teşekkürler.
1940'ların film yıldızı ismi gibi.
- Sağ ol. - Işıklı tabelaya çok yakışır.
Ne oldu da böyle mi oldum?
Yok, hayır.
Şunu fark ettim.
- Elizabeth'in Liz'ini alıp... - Evet.
- ...30 Rock'taki Liz Lemon olmuşsun. - Evet, doğru.
Büyük keşif.
- Herkes biliyordur. - Yok, bilmem.
Ama onu düşünerek yapmıştım.
Çok yaygın bir isim değil.
Bir nevi fahişe ismi.
- Mesela... - Tina fahişe ismi, diyorsun.
Bir filmde Tina adlı bir karakter varsa
kalp cerrahı değildir.
Fahişedir.
Fakat umarım bu algının değişmesine yardımcı oluyorumdur.
Neyse, ben...
Ailenden bahset. Annenle babandan.
- Don'dan çok etkilendim. - Evet.
- Don muydu? - Evet.
Tanımak ya da benzemek isteyeceğim bir adama benziyor.
İkisinde de haklısın.
Tam bir Rönesans adamıydı. Hobisi ressamlıktı.
Muhteşem eserler yaptı, sergiledik. Şiir yazardı.
Çok kafa dengi bir adamdı.
Ayrıca hasta bir Flyers taraftarıydı.
Çok yönlü bir adamdı.
Don ne iş yapardı?
Birçok şey yaptı. Kore'de askerlik yaptı.
Bir süre Philadelphia'da itfaiyecilik yaptı.
Savaştan sonra okulu bitirmek için üniversiteye döndü.
Franklin & Marshall'daydı, Temple'da bitirdi.
Birkaç yıl önce vefat etti.
Kardeşim, annem ve ben Temple'da onun adına bir burs açtık
çünkü orada gazetecilik okumuştu.
Çok kesin şartları yerine getiren adaylara,
Gazetecilik Fakültesi'nde okumak isteyen gazilere açtığımız bir burs.
Dönüp gazetecilik okumak isteyen gaziler
Don Fey Anma Bursu'na başvurabilirler.
Şimdiden iki harika gence burs verdik.
Cidden çok tatmin edici.
Ayrıca eski askerlerin gazetelere yazması
harika olur diye düşündüm.
Birçok şüpheyi giderir.
"Yanlış biliyorlar." diyemezsin.
Emin misin? Hem askerlik yapmışlar hem de gazetecilik diplomaları var.
- Müthiş bir fikir. - Evet.
Birçok açıdan öyle. Babanın anısını yaşatmanın,
çocuklara, pardon, gazilere yardımcı olmanın
ve gazeteciliğe katkı sağlamanın müthiş bir yolu.
Onunla ilgili okuduklarımdan şu sonucu çıkardım,
- bazen katı olabiliyormuş. - Kesinlikle katıydı.
Eski kafalıydı.
Ondan çekinirdik ama bana göre iyi anlamda.
Harry senden çekinir mi?
Benden de çekinen yok.
Harry okuldan her geldiğinde yapmak istediği tek şey,
benden ne kadar korkuyor, sen düşün,
benimle kavga etmek.
- Fiziksel olarak kavga etmek mi? - Evet.
Çok ürkek bir çocukcağız.
Evet.
Annenle Don iyi anlaşırlar mıydı?
Evet, anlaşırlardı. Aslında ilginç.
Anneme yıllarca işitme cihazı gerektiği söylendi.
87 yaşında ve çok iyi durumda.
Akdenizlilere özgü bir şeyi var...
Biz Akdenizliler daha iyi besleniriz.
Annem Yunan Amerikalı. Neyse, yıllar boyunca
işitme cihazı gerekiyordu ama almadı.
Babam ölünce
güvenlik açısından alması gerekti.
Ama sanırım bir yandan da... Babam çok konuşurdu, sanırım...
Sanırım işitme cihazı almayarak
evliliğini korudu.
Peki ikisi de...
Anneni biliyorum ama Don da başarını görebildi mi?
Evet, gördü. Büyük bir şans oldu.
Duygusallaşacağımı tahmin etmiştim ama...
Bu kısmı kesin, olur mu?
Mola. Mark Twain Ödülü aldım. Sen de almıştın.
Washington'da verdikleri bir komedi ödülü.
Sarah Palin taklidim için bana vermek istediler.
Öyleydi ama. Sarah Palin'i oynadım.
Palin'i oynadım, "Ödül vermek istiyoruz." dediler.
Aynı ödülü alan Lorne Michaels'a
"Sen 30 yıllık emeğinle aldın.
Bu mantıksız. Uygun olmaz." dedim.
Lorne bilgece "Annenle baban hayattayken al." dedi.
Evet, doğru.
Ödülü aldım, annemle babam da geldiler.
İnanılmaz bir hafta sonuydu.
Kongre Binası'nda akşam yemeği yedik.
Sen de yaptın. Çok da komikti
çünkü mecburen Nancy Pelosi'ye iyi davrandılar.
Onlar için çok kafa karıştırıcıydı çünkü koyu Cumhuriyetçiler.
"Çok hoşumuza gidiyor ama bir yandan da... Neyse."
Ama sonuçta görebildiler.
Annem hâlâ hayatta, her şeyi görüyor
ama onlar için çok mutluluk vericiydi.
Evet. Harika bir şey. Çok hoş.
Sarah Palin'e dönersek şunun örneğini gördük,
komedi ve kültür alanında, tabirimi mazur gör,
senin katılımın ibreyi epeyce oynattı.
Bilemiyorum, bence...
Artık o zamanlar daha samimi ve basit gelmiyor mu?
O seçim, buna nazaran çok daha medeniydi.
Her şey altı haftada olmuştu.
Tuhaf bir dönemdi ama şunu hatırlıyorum,
Amy Poehler ve Seth Meyers'la o skeçler üzerinde çok çalışmıştık.
Seth başkalarıyla ilk taslağı yazardı,
sonra Hillary rolündeki Amy ve ben katılırdık
ve son derece...
...dikkatliydik. Doğru olduğuna inanmadığımız hiçbir şeyi
koymak istemiyorduk.
Deli gibi yumruk savurmak yerine "adil darbe" olarak
tabir ettiğimiz şeye yoğunlaşıyorduk.
Niyetimiz asla birilerini ikna etmeye yönelik şeyler yazmak değildi.
Gerçeği gözlemlemeye çalışıp onu dile getirecektik.
Olup bitenlerle ilgili bize gerçek gelen nedir
ve bundan nasıl skeç çıkarırız?
Sarah Palin'le tanışmandan bahset.
Onunla bu maratonun sonunda tanıştım.
Şey gibiydi...
SNL karakterlerinin doğal seyri bellidir.
Oynarsın, birkaç kez daha oynarsın,
sonra taklit ettiğin kişi
programa gelir, onunla oynarsın.
Normalde bu süreç yıllar alır
ama bu, altı haftada oldu.
Lorne'a gidip "Lütfen, onunla oynamak istemiyorum." dedim
çünkü hem içime sinmedi hem de "Bunu yaparsam öldüğümde
Emmy ödül töreninde bunu gösterirler." dedim.
En iyisi...
Montajla bir şeyler yaptık. Sonra tanıştık, çok nazikti.
Yine de bana tuhaf geldi.
Sana da oluyor mu, bilmem. Başkan Obama'yla konuştun,
elbette o huzur verici bir şey ama bazen hiç...
Şöyle hissediyor musun, "Dünyayı yöneten bir insanın
- bu kadar yakınında olmamalıyım." - Evet.
- Bir terslik varmış gibi. - Evet.
Kitabını okudum,
Bossypants'i.
Sağ olun.
Kitabı okumamı alkışlıyorlar. Sağ olun.
Hayal bile edemiyorum.
Büyük emek harcanmış. Ciddi bir kitap.
Kaç sattı? Öylesine soruyorum.
- Çok sattı. - Evet.
- Tam olarak... - Milyonlarca.
500 milyar mı desem? Bilmem.
Çok sattı. Uzun süre en çok satanlardaydı.
Aslında kalın da değil.
Sanırım... 300 sayfa bile yok.
Ama yazarken şöyle diyordum, "Beni öldürecek.
- Çok zor." - Ne kadar sürdü?
Her gün yazdın mı?
Hayır, teslim için bir buçuk yılım vardı
ve büyük bir kısmını son altı ayda yazdım.
Bitirmeye ve redakte etmeye çalışmam
2010 bayram dönemine denk gelmişti
ve aynı sıralarda
40 yaşında hamile kaldığımı öğrendim,
41 yaşında Penelope'yi doğurdum.
Hormon değişimi ve stres yüzünden
kafayı sıyırmış durumdaydım.
Zavallı kocam beni duşta
ağlarken bulurdu. "Bu kitap var ya!
Bu kitap sonumuz olacak!"
Neden, bilmem. Herhâlde savunmasız hissettirdiği için.
Yıllardır komedi skeçleri yazarken
birden bunu yazıyorsun. Kitapta birinci ağızdan konuşuyorum.
Sonuçta benim anılarım. Biri çıkıp da "İğrençmiş." derse
kendimi çok... Çok savunmasız hissettiren bir durum.
Öncelikle okuması çok eğlenceli buldum,
ayrıca içten. Son derece içten buldum.
Ciltli baskılarının tümü sattı,
karton kapaklılar da öyle. Baharda da kapaksız çıkacakmış.
Yani...
Şimdi biraz da kocandan bahset.
Evet. "Ne konuşacağız, bilmiyorum." dedim.
"Çok başarılı evliliğinden konuşabilirsin mesela." dedi.
Çok komiktir.
Ne zamandır evlisiniz?
2001'de evlendik
ama 1994'te Şikago'da tanışıp çıkmaya başlamıştık.
Şikago'da. The Second City etkinliklerinde yer alır mıydı?
Evet. ImprovOlympic diye bir yerde tanıştık. Bilen var mı?
Piyanistti.
Çok özel bir işi...
Amerika'da çok az insan bu işi yapmıştır.
Doğaçlama komedi yapanlara piyano çalmak.
Bu konuda müthiş yeteneklidir.
Piyano çalarak gösteriyi yönlendirebiliyordu.
Mesela biri kötü gidiyorsa ya da yeniyse şöyle bir şey çalardı...
"İn sahneden." demekti. Bunu çok iyi...
Ya da bir melodiyi tekrar çalıp
o iki şeyi bağdaştırabileceklerini çaktırmadan hatırlatırdı.
Yani çok yetenekli bir doğaçlama piyanistti.
Sonra The Second City'de çalıştık,
orada yükselerek çok iyi bir yönetmen oldu.
- Doğaçlama... - Evet.
Nasıl oluyor?
Doğaçlama şöyle...
Doğaçlama için eğitim alıyorsunuz, burada okulu var.
Burada UCB'ye giden var mı? Ya da Los Angeles'ta?
- UCB nedir? - Upright Citizens Brigade.
Kurucusu Amy Poehler ve...
Kaliforniya Üniversitesi sandım...
- Berkley'de. - ...Barstow'da.
Barstow'da Kaliforniya Üniversitesi.
ImprovOlympic ve Second City de var.
Bir şeyler uydurarak ilerliyorsun.
Tek olay, diğerlerine uymak, onları takip etmek.
Belli bir şekilde başlanıyor, dedin. Hep neyle başlıyordu?
"Evet, ve" ile başlar. Onu mu kastettin?
"Evet, ve". Peki. Ben hiç yapmadım.
Peki.
- Ama isterim... Yani... - Yapmalısın.
- UCB'de ders alırsan... - Bir örnek ver.
Sen ve ben... Diyelim ki biz... Neredeyiz?
İki kişi nerede olabiliriz?
- Plajda! - Peki, plajdayız.
O zaman plajda başlayacağız. "Evet, ve" ise...
Söylediğim şeye katılacaksın
- ve yeni bir bilgi ekleyeceksin. - Peki. Başlayalım.
Başlıyoruz.
Vay canına. Dünyanın en zahmetsiz izleyici kitlesi.
Dandik bir doğaçlamayı heyecanla bekliyorlar.
Heyecan yaratıyor. Hayalî nesneler olacak,
- sakın korkma. - O ne öyle?
- Pardon, bir şey demiyorum. - İstediğini söyle.
Tamam.
Ha, o şey mi... Evet.
Epey yanıyorsun.
Evet, bu öğleden sonra
sırtımda bir şey buldum, görünüşe göre muhtemelen...
Öyle mi?
Bu kısım doğru.
Peki.
Sanırım güneşe maruz kalmaktan olmuş.
Yani hayalî kremi sürmen akıllıca.
Bence en iyisi uzan, güneşin onu kurutup düşürmesini bekle.
Şahane bir fikre benziyor
ama göründüğüm kadar salak değilim.
Nasıl olabilirsin ki?
Bir dakika.
Ve sahne!
Işıklar söner.
Esasen bir soruyla bitirdim.
Burada kocan bitiş müziği çalardı.
"Laugh-In'den haberler!" müziğiyle...
Kullanıldığımı hissediyorum
çünkü gerçek bir tıbbi sorunum suistimal edildi ve alaya alındı.
- Malzeme yapıldı. Korkunç. - Aynen.
Bence sırtındakini doktora göster.
Göstereceğim.
Sana bir de Şikago'yu soracağım.
- Çok severim. - Ne kadar kaldın?
1992'den 1997'ye kadar orada yaşadım. Yani beş yıl.
Bir süreliğine gideceğiz.
- Restoran tavsiye edebilirim. - İstediğim...
Şikago'da sondan bir önce yediğim
deep dish pizzayı rezil buldum.
Bana düzgün bir...
- Sanırım Gino's East diyebilirim. - Peki!
Galiba orası... Steve Carell'in yalancısıyım.
Hayır, Lou Malnati's olabilir. Sanırım orayı seviyordu.
The Athenian Room diye bir yer var. Hep giderdim.
Küçük bir Yunan lokantası.
Tavuğu limonla falan kızartıyorlar,
bir tabak elma dilim patatesin üstüne o kocaman kızarmış tavuğu koyuyorlar.
Limonlu tavuğun yağları patates kızartmasının içine işliyor.
Bu yüzden Şikago'dan ayrılıp
New York'a gittiğimde 70 kiloydum.
New York'a permalı kısa saçlarla,
"Ben geldim büyük şehir!" diye girdim.
YUNAN AMERİKAN MUTFAĞI KALİTELİ YEMEKLER
- Ne zamandır buradasın? - Erken davrandım.
Diana Ross'un şarkısındaki gibi.
- Hiç geldin mi? - Buraya mı?
- Evet. - Yok.
Biri buraya gelmemizi tavsiye etti.
Tina Fey.
Şikago'da Second City'de yaşamış.
Peki.
Patates kızartmalarının üstüne kızarmış tavuk koyuyorlarmış.
Tavuğun yağı, patates kızartmalarına akıyormuş.
Hepsini yersen nalları dikiyormuşsun.
O yüzden buradayız.
- Beni o yüzden mi getirdin? - Evet.
Evet. İnan bana,
benim canımı teslim etme ihtimalim daha yüksek.
16 ARALIK 1994
Buddy Guy, sayın seyirciler!
21 MAYIS 2001
Seni tanımamı sağladığı için arkadaşım Paul'a minnettarım.
Buddy Guy! Hadi dostum!
- İşte bu! - Evet!
Vay canına!
Her zaman cömertçe zaman ayırıp
programıma katıldın.
Teşekkür ederim.
Normal bir programı özel hâle getirdin,
teşekkür ederim.
- Bir şey diyeyim mi? - Tabii.
Bize daha çok David Letterman lazım.
- Öyle mi dersin? - Evet.
Ailen Louisiana'da ne iş yapardı?
Marabalık. Bilir misin?
Marabalığı bilirim.
Ben dokuz yaşındayken bir çiftlikleri ve hayvanları vardı.
Hayvanlara at üstünde çobanlık ederdim.
Eyersiz yabani midillileri ehlileştirirdim.
20 dakika sıçrayıp seni düşürmeye çalıştıktan sonra
zarar vermeyeceğini anlarlardı.
Yani gerçekten yabani atları ehlileştiriyordun.
Evet, çiftlik hayvanlarını da idare ederdim.
Aman Tanrım.
Afiyet olsun.
- Çok teşekkürler. - Sağ olun.
- Vay be. - Vay be.
Evet. Anlattığı kadar varmış.
Evet, öyle.
Şikago Blues'un kökeniyle ilgili bir fikrim var.
Diğer blues müziklerinden ayrılıyor, değil mi?
David, bana aynı soru milyonlarca kez soruldu
ama bir şey diyeyim mi?
Bence aslında hiçbiri Şikago müziği değildi.
Hepimiz Güneyliydik. Chess Kardeşler burada kayıt yaptığı için
"Şikago" demeye başladılar.
Dürüst olmak gerekirse Güney Blues denmesi gerekir.
Evet. Yani hiçbir fark yok,
sırf kayıt yapılan yerle ilgili bir durum.
Doğru. Biliyorsun, Louisiana'lıyım.
Masada en sevdiklerim hariç her şey var.
Baharatlı şeyler.
Epey lezzetliymiş Dave.
- Vay canına. - Evet.
Çok yağlı.
Kötü demiyorum.
Tavuğun yağı mı yoksa başka bir yağ mı?
Kaynağını boş ver.
Bir komedi gösterisi sırasında
gösteri istediğin gibi gitmediğinde
neler hissettiğini anlatır mısın?
Dibe vurma hissi dediğimiz şeyi yaşadım.
Hiç stand-up yapmadım
ama doğaçlama komedi ve skeç komedisi yaptım.
Bu hissi anlamak için yaşamak gerek
çünkü serbest düşüş gibidir ve sonrasında...
İyice kötü gitmeye başladığında bir baş dönmesi gelir.
Second City'de Rachel Dratch ile sahneye çıkardık.
Dratch Pençesi dediğimiz şey olurdu.
Gösterinin ortasında seni şöyle tutup
kocaman mavi gözlerini dikerdi
ve "Dibe vuruyoruz!" derdin.
Ama dibe vurma olayını yaşayıp da
dünyanın sonu olmadığını anlamak önemli bir ders.
"Hâlâ hayattayım." diyorsun. Korkacak bir şey yok.
Bunu önceden konuşmuştuk.
Son derece başarılı bir performansın verdiği haz,
fiyasko olarak gördüğün bir performansın verdiği üzüntü kadar büyük olmuyor.
Evet. Çıkışlar, inişler kadar etkilemiyor.
Gerçi hayat genellikle böyledir, değil mi?
Emin değilim. Komedyenler biraz da arızalı tiplerdir tabii
ama sosyal medyada da öyledir. 100 olumlu yorum okursun,
sadece kötü olan tek bir yorum aklında kalır.
Tek çürük yumurtayı hatırlarsın...
Ama sen arızalı değilsin.
Yok, ben iyiyim.
Lorne Michaels'la arkadaşlığınızdan bahset.
Lorne'la mı? Lorne'u çok iyi bir dost olarak görüyorum.
- Gerçekten... - Hep öyle miydi?
Hayır, tanıştığımızda Şikago'dan yeni gelmiştim.
Arkadaşım Adam McKay, SNL'in başyazarıydı.
Onu Şikago'da Second City'den tanıyordum.
Programda yazarlık işi istiyorum, dedim.
Komedi tiyatrosu olan Second City'de çalışıyordum
ve görmüşlerdi... SNL yeni yetenekleri keşfe gelmişti.
Benimle hiç oyuncu olarak ilgilenmemişlerdi.
Yazar olarak sunum paketi hazırlayıp gönderdim.
Adam "İlk adımı geçtin.
New York'a gel, Lorne'la görüş." dedi.
İlk toplantı tam anlamıyla hayal gibiydi
çünkü çocukluğumdan beri SNL hayranıydım.
Lorne Michaels'ı görmeye geliyorsun.
Yukarı çıkıp bir iki saat bekliyorsun,
odasına giriyorsun, kapıda ismi yazıyor.
Bana verdikleri tek tavsiye...
Bu yoldan geçmiş olanlardan tavsiye istediğimde
"Tek tavsiyem şu, sakın cümlelerini tamamlama.
Bundan nefret eder." dediler.
"Tamam, anladım."
Hayatım boyunca televizyonda izlediğim
Lorne'un karşısında oturuyordum.
Şöyle dedi, "Geldiğin yer..."
Sadece güldüm. "Şaşırtmaca bu."
Bitmek bilmeyen bir sessizliğin ardından
"Philadelphia." dedim.
"Şikago." dedi. "Evet, Şikago."
Saturday Night Live'ın ilk kadın başyazarıydın.
Beni o programa sokabilir misin?
SNL'e mi?
Evet. Sen...
Bir iş yapmak istemiyorum
çünkü çalışma saatleri çok sıkıymış.
Çalışma saatleri sıkı, sabahlıyorsun.
Okuma provasına da katılmam.
Kameraman mı olmak istiyorsun?
Sadece şey olmak istiyorum...
Skeçleriniz falan var ya,
şey olmak istiyorum...
Figüran mı?
Kesinlikle olur. Yapalım bunu.
Çok zor olur mu?
Sadece uzun bir gün. Cumartesi giriyorsun,
- atıştırmalıklar var. - Olmaz. Cumartesi...
Dur, atıştırmalık mı dedin?
- Atıştırmalık var. - Olmaz. Benim...
Cumartesileri ailemleyim.
Peki.
Elbet sana sunuculuk teklif etmişlerdir.
Yıllar, yıllar önce Bay Michaels cömertçe teklif etmişti
ama çok korktuğum için...
Yapmadın.
Sanmıyorum.
Bence hatırlardın.
30 Rock'tan bahsetmek istiyorum çünkü...
Öncelikle senin hayatına benziyor.
Bu aslında senin hayatın.
O programı yöneten kişinin hayatını
ve SNL'in başyazarı olarak seninkini ele alırsak
aslında ikisi de Tina Fey'in hayatı.
Hayatımın farklı yola sapmış bir versiyonuydu.
İş dışında mutluluğu bulamamış olsaydım nasıl olacağıydı.
Gerçek hayatta evliyim, çocuğum var
ama bu karakterin her şeyi işiydi.
Ama o ilişkilerin dinamiğini kullanmaya çalıştığımız doğru.
- Elbette o baskı... - Evet.
Programları yönetmenin baskısı ekrandan yansıyor.
Bunun yanında mutlu ve dolu dolu bir aile hayatın olması güzel tabii
ama böyle bir şeye nasıl katlanılır, aklım almıyor.
Sen de o bitimsiz koşturmacanın
yaşattığı gerilimi kendi programından iyi bilirsin.
30 Rock'a bakınca diyorum ki
şimdi olsa bunu yapamam. Yapmam.
"Bunun her sahnesinde olacağım.
Her gün beşte kalkıp
yazarlarla gecenin ikisine kadar oturacağım." demem.
Artık o kadar dayanıklı olduğumu sanmıyorum.
Bu konuda konuşmayı sevmediğini biliyorum,
cevabı da olmayan bir konu: Komedi alanındaki kadınlar.
Kadınlara karşı çok cömert davrandığını
ve bir ihmali düzelttiğini de biliyorum.
Televizyon programı yaptığım dönemde
herhangi birine röportaj verirken
bana hep şunu sorarlardı,
"Neden kadın yazarlarınız yok?"
Verebildiğim en iyi cevap şuydu...
- "Bilmiyorum." - Evet.
Neden kadın yazar olmadığını bilmiyordum.
Bilmiyorum. Kadın yazar alınamaz diye bir kuralımız yoktu.
Hep şöyle düşündüm,
"Kadın olsaydım benim alelade,
sulu zırtlak programımda yazmak isteyeceğimi sanmam."
Çünkü program 00.30'daydı.
- Yazmak isteriz ama. - Evet.
Evet.
Ama...
Bu benim cahilliğimdi,
bunun için suçluluk duyuyorum ama durum değişiyor.
Değişti.
Epeyce değişti.
Her programın çetelesini tutmuyorum
ama çok değişti.
Bence Saturday Night Live'ın en güzel yanı,
çok adil bir sistem olması.
Hafta ortasında büyük bir okuma provası yapılır.
Salı gecesi herkes fikirlerini yazar
ve çarşamba masa başında
40, 50 skeç okurlar.
Yani daima istediğini yazabiliyorsun,
masada bunu canlandırma şansın oluyor
ve beğenilirse kullanılıyor.
Muhtemelen. Ve...
Zamanla şöyle bir şey gelişti,
odadaki etkileşimin çeşitliliği arttıkça
diğer şeyler daha iyi aktarıldı.
Beth McCarthy-Miller yönetmenimiz oldu.
Benimle aynı yıl gelmişti.
Kadın yönetmenimizdi.
Jenna set amiriydi, Stephanie yardımcı yönetmendi.
Yani odadaki kadın sayısı arttı.
Bazı şeylere sırf onlar gülüyordu.
Erkekler kasten gülmüyor değildi
sadece onlara hitap etmiyordu.
Bir kere komedi alanındaki kadınları çok iyi savunduğumu hissetmiştim.
SNL'de her sene başında
reklam parodileri yapardık. Ağustos ayında geldiğimizde
ilk olarak uydurma reklamlar yazardık.
Birkaçını yılbaşından önce çekmeye çalışırdık.
Arkadaşım Paula Pell çok komiktir.
Tanıştın mı bilmiyorum
ama dünyanın en komik insanlarından biridir.
Birkaç yıldır
bir reklam parodisi sunuyordu.
Hani bir dönem bir akım vardı ya,
"Kola Klasik", "Nike Klasik."
O da "Kotex Klasik" diye bir reklam parodisi yazmıştı.
Gerçekten çok komikti.
Kotex pedlerin kocaman,
somun ekmek kadar olduğu dönemlere bir göndermeydi.
Odadaydım, daha yeni başyazarlardan biri olmuştum.
Erkekler sunumları incelerken "Bu olmaz." dediler.
"Ama ben beğendim. Bu güzel." dedim.
Duraksadılar. Konuşunca anlaşıldı ki
"Bu kadınlara özel, iğrenç." deyip
inadına reddetmemişlerdi. Sadece erkek oldukları için
gerçekten espriyi anlamamışlardı.
"Hayır, o..." dedim.
"Anlamadık. Altlarına bir şey giymeyecekler mi?"
"Hayır." dedim. Espriyi açıkladım.
- Çok iyi anlıyorum. - "Peki, deneyelim." dediler.
Sonra çektik, çok komik oldu.
Sanırım Maya Rudolph oynuyordu, bir havuzdaydı,
poposu suyun üstüne çıkıyordu.
Sonuçta başarılı oldu.
Bu örnekten anlaşılacağı gibi, kasıtlı ve sistemli bir yaklaşım değil,
ama ortamda espriyi anlayan biri olmazsa
"Kadın iyi bir şey bulamamış." diyorlar
ve bu böyle tekrarlanıyor.
Her açıdan ne kadar çeşitlilik olursa
iş o kadar sorunsuz ilerler.
Herkes daha dikkatli davranır, farklı şeyler...
Ortaya daha farklı sonuçlar çıkar.
Ya rüyamda gördüm ya da kitapta okudum
ama çiş kavanozlarına hayret ettim.
- Rüyamda mı gördüm? - Evet.
Hayır, ben gördüm.
Yok, hayır.
O... O zamanlar...
İşe ilk girdiğimde erkekler çoğunluktaydı.
Kötülemek gibi olmasın
ama bazen ofiste bir kavanoz çiş görürdük
çünkü yerinden kalkamayacak kadar meşgul biri...
Elleri göreyim.
İş yerinde çiş dolu kavanozlar olan var mı?
Var mı? Ürolog musunuz?
Duyduğum en tembelce şey.
- Derlerdi ki "Eh..." - Hiç duymamıştım.
Evet. Mesela bu artık olmuyor.
- Güzel. - Durum değişti.
Hatta iş arkadaşım, "Bunu niye kitaba koydun?
Karım dehşete düştü." dedi. "Pardon, haklısın.
Sana sormalıydım, adını değiştirmeliydim." dedim ama...
Evet, daha erkeksi bir elektrik vardı,
sonra yavaş yavaş değişti.
"Erkeksi bir elektrik."
Bir de dediler ki...
Bir ara bu durumu sorgulamaya başladım,
"Yok, erkekler bunu yapar." dediler
Kocama sordum, "Hiç bir kavanoza işedin mi?"
- "Ne?" dedi. "Hayır!" - Evet.
Saturday Night Live'la isim yapmış insanlarla
kendi grubunu kuracak olsan
ve sekiz kişi seçmen gerekse kimleri seçerdin?
Skeç programı yapacağım bir yıldızlar grubu mu?
Vay. Düşüneyim.
Yıldızlar grubu. Sekiz kişi mi?
- Sağ olan, olmayan herkes dâhil mi? - Evet.
Maya Rudolph çünkü yapamadığı şey yok.
Biraz risk katmak için Bill Murray.
Onu tanımıyorum. Birkaç kez görüşmeyi denedim
ama hep ürktüm.
Bana baktığında
ne kadar vasat olduğumun kokusunu alacağını hissediyorum.
Amy Poehler.
Gilda Radner'la tanışmayı çok isterdim.
Gilda Radner'ı da alırdım.
Jan Hooks'u almak isterdim.
Birkaç erkek daha almak lazım.
- Will Ferrell. - Evet.
- Phil Hartman. - Ah be, Phil Hartman muhteşemdi.
Phil'le hiç tanışmadım ama evet.
Bir hakkım daha var...
- Bozulan olur mu? - Eddie Murphy!
- Eddie Murphy, evet. - Eddie Murphy.
Bu arada,
Saturday Night Live'a istediğin zaman dönebilir misin?
Bir fikrin olsa, arasan "Tabii, gel." derler mi
ya da arasalar "Hemen geliyorum." der misin?
Bazen. Artık SNL'de çalışmadığım için rahatım.
Bence...
Zor bir dönemdeyiz.
Öfke seviyesi çok yüksek.
2018'de bir yerde, biriyle konuşmak mayın tarlasında seksek oynamak gibi.
Evet. Öyle.
Hassas bir dönem.
Hani... "Seni çağırıyorlar mı?" demiştin.
Charlottesville olaylarının akabinde çağırdılar.
"UVA mezunusun. Bir şey söylemek ister misin?"
Ben de düşündüm ki...
Son haberler bölümüne ne zaman çıksam
pisliğe batarım.
Bu cumartesi herkese bir çağrım var.
Karşılıklı bağrışmaya ve olası şiddete katılmak yerine, desteklediğiniz
bir yerel işletme bulun.
Mesela bir Yahudi pastanesi ya da Afro-Amerikalı pastanesi.
Bunun gibi Amerikan bayraklı bir pasta ısmarlayın
ve yiyin Colin.
Pardon, bunun ne yararı olacak?
Sevgi sevgidir Colin.
Pardon, ne?
Bir daha polo gömlekli bir grup beyaz çocuğu
ülkemizi geri almakla ilgili bağırırken görüp de
şöyle haykırmak istediğinizde, "Ülke bizim değil, çaldık.
Amerikan yerlilerinden çaldık." Onlardan çaldık,
sonra da Standing Rock'ta
barışçıl bir protesto yaptıklarında onlara plastik mermi sıktık
ama siz omurgasız pislikleri yarı otomatik silahlarla dolaştırıyoruz.
İzledim ve hayran kaldım.
Hem yazılışına
hem de oynanışına, ki hiç kolay değildi.
Kısa bir skeç değildi ama "Mükemmel olmuş." diye düşündüm.
Meğer öyle değilmiş efendim.
Sonuç olarak, demek istediğim,
aklı başında tüm Amerikalıları şuna davet ediyorum:
Bu hafta sonu, eylemleri
başrolde iki kadın olan, dokunaklı bir filmin prömiyeri gibi düşünün.
Gitmeyin.
Bırakın o gerzekler boşluğa haykırıp dursun.
Seni seviyorum Charlottesville. Thomas Jefferson'ın dediği gibi,
"Yayığı çalkalayan şu açık tenli seksi kız da kim?"
Tina Fey, millet!
Farklı görüşler olduğunu biliyorum.
'PASTA YE' KÖTÜ TAVSİYE
PASTAYLA NAZİ YENME ÖNERİSİ KIZDIRDI
Ama şöyle düşündüm, "Hiç olmaması gereken
bir olayın gerilimini azaltan...
KÖTÜ KARŞILANAN 'TAVSİYE'
...bir şey bu."
Bence çok güzel oynandı, çok da güzel yazılmıştı.
Yürekten teşekkürler. Yanlış tarafı şuydu.
Çok naziksiniz, sağ olun.
Bir günüm vardı, uçaktaydım.
Yazmaya çalışıyordum.
Sadece kızlarımla uçaktaydım.
Ne diyeceğimi düşünüyordum. Ne yapabiliriz? Dediğin gibi,
nasıl insanların içini rahatlatabiliriz?
Ayrıca...
Başka ne ekleyebiliriz?
Standing Rock'taki fiyaskoya da değinebilir miyiz?
Sonra o gece...
Arkadaşlarımı çağırdım ve hep birlikte...
Elinden geleni yapıyorsun. Uyanık ve dikkatli olmaya çalışıyorsun
ama çok hızlı ilerleyen bir süreç. Bu yüzden de skeç...
Rutinini kusursuz bir şekilde yapıp tam yere inerken bileğini kıran
bir jimnastikçi gibi hissettim.
Çünkü bana göre skecin
son iki üç cümlesinde işi batırdım.
Çuvalladım. İnsanlara pes etmelerini,
aktif olmamalarını, mücadele etmemelerini
söylüyormuşum gibi algılandı.
Elbette niyetim bu değildi
ama bir şekilde...
Sosyal medyada olmadığım için
eve gidince "Skeci kotardık." dedim.
Ertesi gün arkadaşlardan mesajlar geldi.
"Ne derlerse desinler, umurumda değil."
"Eyvah!" dedim.
"Kesinlikle bakmayacağım." dedim.
Sonra başka bir arkadaş,
"JK Rowling ve Lady Gaga senden yana." dedi.
"Hangi konuda benden yana?
- Ne oldu?" - Evet.
Batırdım derken, ben ne kaçırdım acaba?
O cümle... Bir zaman makinem olsaydı
geri dönerdim ama SNL'de bunu yapamıyorsun.
Skeci şöyle bitirirdim... Çünkü dedim ki
"Hafta sonu çıkın. Yine protesto olabilir.
Siz pasta falan alın."
İçimden gelen şuydu, sakın...
Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi örneğindeki gibi
bazen böyle trolleri beslemezsen, bunların içini boşaltırsan
daha çabuk yok olurlar.
Tek istediğim, genç ya da yaşlı, daha fazla insanın
zarar görmemesiydi.
Ama dijital olarak tek bir cümle ekleyebilseydim
insanlara derdim ki
"Onların istediği hariç her şekilde onlarla savaşın."
Ama bunu vaktinde yazamadım.
İki gün sonra
evde volta atarken yazdım.
SNL'in özelliği de bu. Elbette günümüz şartlarında
"Twitter hesabı açıp özür dilesem mi?" diyorsun.
Ayrıca acı veriyor,
"Yardım etmek isterken batırdım." diyorsun
ama sonunda özür kültürünün bana göre olmadığına karar verdim.
Onun yerine bana kızan herkese söz veriyorum ve yemin ediyorum ki
sizi anlıyorum ve ders alıp devam edeceğim...
Ama denemekten de vazgeçmeyeceğim.
Bu konuda bir sporcu gibi davranmak lazım.
"Evet, burada inişte bileğimi kırdım. Bir dahakine yine deneyelim."
Yine göz atacağım ama izlerken
- batırdığın kısmı kaçırmışım. Üzgünüm. - Olsun.
Hayatındaki faaliyetlerin,
yaratıcı faaliyetlerin yoğunluğu başımı döndürüyor.
Şimdi de
Mean Girls müzikali gösterime girmek üzere.
Evet.
Çok heyecanlıyım.
AUGUST WILSON TİYATROSU
Bu konuda çok sorum var
çünkü Mean Girls filmini iki kez izledim
- ve... - Yetişkin biri için çok fazla.
Bu aralar hayatım böyle geçiyor.
Senaryoyu kitaptan uyarlamıştın, değil mi?
Evet, Queen Bees and Wannabes diye bir kitap var.
Ebeveynlerin, "ilişkisel saldırı" denen, çoğunlukla kızların
birbirlerine kötü davrandığı dönemde
kızlarını yönlendirmeleri üzerine yazılmış.
Artık daha da geçerli çünkü Başkan da öyle davranıyor.
Trump'la anımı anlatayım mı?
- Olur. - Uzun değil.
- Zaman sorunu yok. - Peki.
SNL'de ilk sunuculuk yaptığında
esprili bir şey yapmak istedik.
Gelirken kamera bize dönecekti ve "Hafta Sonu Haberleri" demek yerine,
sütunlar diktik, güzellik yarışması elbisesi giydim,
"Hafta Sonu Trump Randevusu" diyecektik, sonra da "Şakaydı!" falan.
Beş buçukta bu skeci çalışırken
şimdiki Başkan bizim kata geldi,
beni saçma sapan, daracık güzellik yarışması elbisesiyle gördü,
göğüsler kalkık falan.
Dedi ki "Böyle çok hoş olmuşsun.
Daha sık böyle giyinmelisin."
"İşte kopukluk burada." diye düşünüyorum.
Bu adam kazandı... Sanırım hayatı şöyle yaşıyor...
Niye ondan bahsediyorum ki?
Biri ona şöyle sormuş gibi düşünüyor:
"Bu konuda ne düşünüyorsun?"
Sana sormadım kardeşim.
Şimdi sahne müzikaliyle ilgili sorularım var.
Filmin senaryosuna göre mi yazıldı
- yoksa kitaba mı? - Filmin uyarlaması.
Oyun teksti denen konuşma kısmını ben yazdım.
Eşim müzikleri yaptı, Nell Benjamin sözleri yazdı.
Ayrıca güncelledik, yani günümüzde geçiyor
ama özünde aynı karakterleri ve hikâyeyi barındırıyor.
Ayrıca şunu biliyorum ki orijinal film pek şey değildi...
Şöyle desem daha doğru olur, film çocuklar kadar
anne babalara da hitap ediyordu.
Sanırım yine aynısı geçerli olacak,
özellikle çocukken izlemiş ve artık büyümüş olanlar için...
- Artık yetişkinler. - Evet.
Muhtemelen bazıları anne baba.
Broadway'e girerken elbette şunu da düşündük,
iki kola ayrılmış bir izleyici kitlemiz var.
Öyle bir gösteri yapmalıyız ki
hem filmi sevenleri
ve o deneyimi yaşamak isteyenleri memnun etsin
hem de filmi izlememiş olan babanızı ya da başkasını getirirseniz
o da hikâyeden keyif alsın, eğlensin.
Bence iyi gidiyor. Bir sürü...
Washington'dayken bir sürü baba
"Cidden hoşuma gitti." dedi.
Babaları montajlayıp bir tanıtım hazırlayalım, dedim.
"Yani... bana hitap etti."
Baba taklidini sevdim. Çok iyi.
Andrew Lloyd Webber'ın işleri gibi mi olacak?
Önümüzdeki 40 yıl boyunca bütün dünyada sahnelenecek mi?
Umarım çünkü parayı çoktan harcadım.
Kasıtlı olarak yeterince aile dostu yaptık.
"Filmde 13 yaş sınırı var. Müzikal de öyle olsun
çünkü çocuklarınızla gelebilmenizi istiyorum."
Bir gün isteyen okullar da sahneleyebilsin istiyorum.
- Evet. - Çünkü para orada dermişim. Hayır.
Bilemiyorum.
Seni görmek ne kadar güzel, anlatamam.
Seninle konuşmak şöyle dursun, tanışmak bile
- hayalimdi. - Yok canım.
Saçmalama.
Gerçek bu.
- Stamatina. - Stamatina.
Elizabeth Stamatina Fey, sayın seyirciler.
ŞİKAGO, ILLINOIS
CANLI BLUES GECELERİ
İyi bildin, efkârlıyım
Efkârlıyım
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Kaçınızın bugün işte olması gerekiyordu?
Gün ortasında sarhoş olmak eğlenceli, değil mi?
Burada olup onun müziğini dinlemek benim için büyük bir heyecan.
Yüz yaşına da gelsem,
siz de yüz yaşına gelseniz,
ki bu doğru, biliyorsunuz,
bundan daha iyi bir müzik duyamazsınız.
- Tanrı seni korusun dostum. - Seni de kardeşim.
Ben eski toprağım
Doğruyu, yanlışı bilirim
Uzun zaman önce öğrendim
Her şey siyah beyaz değildir hep
Tıpkı
Görünüşe aldanmamak gerektiği gibi
Hepimiz dikkat etmeliyiz
Birbirimize nasıl davrandığımıza
Derinlerde
İçten içe
Hepimiz, evet
Hepimiz aynıyız aslında
Derinlerde
İçten içe
Hepimiz aynıyız aslında
Evet.
Teşekkürler!
Altyazı çevirmeni: Eda Söylerkaya